بایگانی برچسب ها : open air festival

“به کردار کرگدن، تنها سفر کن”

ارسال شده در بوسیله

مقدمه

تو دوران مدرسه همیشه درس جغرافیا کلی جذابیت برام داشت و از خوندنش لذت میبردم. اون موقع ها از اینکه داشتم با کره زمین، کشورها، اقلیم و … آشنا میشدم از صمیم قلب ذوق میکردم. ‌یادم نیست چند سالم بود، ولی خیلی کوچک بودم که خالم یک اطلس جغرافیا داشت، اون موقع ها اون کتاب سقف آرزوهای من بود. اون کتاب رو ازش یه مدت قرض گرفتم و شروع کردم به شناخت کشورها از لحاظ موقیعت جغرافیایی، شهرها، پایتخت، واحد پول، دین و … . ‌یادمه اونقدری ذوق داشتم که پایتخت و واحد پول بسیاری از کشورها رو حفظ کردم و همیشه به این موضوع افتخار میکردم! همون دوران همیشه وقتی بابام روزنامه میگرفت، میشستم تبلیغات تورها رو نگاه میکردم و برنامه ریزی میکردم که یه روزی این پول رو درمیارم و این سفرهارو میرم، اون موقع ها کلی فکر داشتم که یه روزی مثلا جهانگردی بشم. این موضوع همیشه تو اعماق ذهن من بود اما با گذشت زمان کم کم لابلای ذهنم خاک میشد و دغدغه های زندگی فرصت فکر کردن به رویاهام رو از من میگرفت. زمان گذشت و گذشت و بطور اتفاقی سال ۹۴ این فرصت پیش اومد که دو هفته ای رو خانوادگی به استانبول بریم. اتفاقا خونه‌ی همون خاله‌ی عزیزم که اون اطلس رو اون قدیما بمن داده بود. و اینجا بود که اون شوق و افکار دوباره به سراغ من برگشت و پیش خودم گفتم هرچند سخت ولی حداقل تلاشت رو بکن. حداقل همین چندتا کشور اطراف برو. اینطور شد که من ذره ذره به فکر سفر کردن افتادم و یکی از برنامه های اصلیم در زندگیم هست و خواهد بود.

در خصوص سفر کردن یکی از چالش های اصلی، نداشتن همسفر هستش. مدت ها منتظر این رفیق، اون دوست، اون فامیل موندن تا‌یکی پیدا شه باهات بیاد، اما وقت تلف کردنی بیش نیست. راستش برای اولین بار تنها سفر کردن، انگیزه‌ی بالایی میخواد و اون اولش کلی تو دلت خالی میشه و کلی سوال و استرس تو ذهنت میاد. اما پس از اولین بار که تنها سفر کردید، خندتون میگیره به تمامشون. حوالی بهار ۹۶ بود که دیگه از همه‌ی این موضوعات خسته بودم و یجورایی زده بودم به سیم آخر، و دیگه نمیخواستم منتظر دیگران بمونم و بخاطر تنها بودن نرم سفر. این شد که شروع به تحقیق و خوندن سفرنامه ها کردم و یجورایی خودمو آماده‌ی این ماجراجویی بزرگ کردم. اولین سفر تنهایی من به گرجستان بود و خیلی خوشحال و راضی ام که این طلسم رو شکوندم و رفتم. من از همه کسانی که با نوشتن سفرنامه هاشون، به من و دیگران کمک کردند و میکنند، تشکر میکنم و تصمیم دارم از این به بعد خودم هم از سفرهام مطلبی بنویسم تا شاید روزی برای کسی مفید باشه. به امید سفرها و موفقیت های بیشتر…